Egbertale

Over zingeving en economie en alles wat daar tussen ligt

  • Home
    Home Hier kunnen alle blogberichten op de hele site gevonden worden.
  • Tags
    Tags Toont een lijst met tags die in de blog gebruikt zijn.
  • Inloggen
    Login Inlogformulier

Bullshit detector

op
  • Fontgrootte: Groter Kleiner
  • Hits: 1737
  • Afdrukken

Laatst had ik een vergadering waarbij voor de zoveelste keer geen knopen werden doorgehakt en beslissingen werden uitgesteld. Ik raakte daar zo gefrustreerd van dat ik boos ben weggelopen.

Los van de vraag of het slim of handig is om in zo’n situatie op te stappen, was de timing opvallend. Het was juist na een vakantie waarvan ik ontspannen en uitgerust was teruggekeerd. Je zou zeggen dat je na een vakantie juist meer incasseringsvermogen hebt, maar dat lijkt bij mij niet zo te werken.

Ik heb al vaak gemerkt dat ik na een vakantie zelfs meer de neiging heb om confrontaties aan te gaan dan op andere momenten. Dat kunnen soms behoorlijk onbenullige dingen zijn, zoals een chagrijnige kassière bij de supermarkt.

Ik ben daar niet trots op maar ik schaam me er ook niet voor. Wat er volgens mij gebeurt, is dat ik na een vakantie veel directer contact heb met mijn emoties en gevoelens. Ik ben dan minder afgestompt. Dat is op zich positief. Dat contact is synoniem met het gevoel dat ik leef.


Ik denk dat mijn ‘bullshit-detector’ na een vakantie beter werkt dan vóór een vakantie, wanneer ik veel meer geneigd ben om de lieve vrede te bewaren. Zo’n frustrerend gevoel tijdens een vergadering zegt mij: er wordt hier een grens overschreden!

Maar misschien denk je nu: fijn voor jou dat contact met je emoties, maar moet je omgeving daaronder lijden? Ja, ik denk van wel. Als je die emoties goed ‘managet’ dan geven ze veel energie en produceren ze zelfs oplossingen.

Het vaststellen van je persoonlijke grens is daarbij de eerste stap. Dat is het punt of no return. Als dat bereikt wordt, trek je je consequenties. Mijn grens was bij dit voorbeeld dat als de besluitvorming niet slagvaardiger wordt, dat ik mijn energie aan andere zaken ga besteden en die vergaderingen niet meer bezoek.

Zolang je die grens niet trekt, ben je heel veel energie kwijt aan het verdedigen van je standpunt en opvattingen, bij anderen en bij jezelf. Ik ken dat als de fase waarin ik in mezelf loop te praten.

Ik heb gemerkt dat het vaststellen van die psychologische grens mij zoveel lucht en energie geeft, dat ik ruimte krijg om na te denken over een constructieve oplossing. De energie van de emotie helpt me daarbij. Maar je moet dus wel goed letten op de precieze boodschap van die emotie.

Het lijkt alsof je emotie zegt: ‘Wegwezen hier!’ of ‘Sla d’r op!’. Soms geef ik toe aan die impuls, dat mag duidelijk zijn. Ik ben maar een mens, haha. Maar in feite kun je je emotie beter interpreteren als: stop, een grens wordt overschreden.

Een emotie vertelt je dát je iets moet doen, maar niet wát je (precies) moet doen.

Mijn verstand zegt: ok, beste bullshit-detector, welke grens is overschreden? En hoe kunnen we die grens bewaken?

Een aantal dagen na afloop van de vergadering heb ik op papier gezet hoe we door vernieuwing en meer oog te hebben voor kwaliteit, het enthousiasme en de inspiratie kunnen terugbrengen. Ik heb mijn definitieve vertrek nog even opgeschort.

Laatst aangepast op

Egbert Oldenboom is onderzoeker, community builder en (sinds 2013) blogger. Hij schrijft over alles wat hem raakt.

  • Gast
    Jeanette H Reitsma donderdag, 21 juli 2016

    Beste Egber en Annet,
    Wat heerlijk om jullie stuk en reactie daarop te lezen!!! Prachtige woordkeuze ook.
    Kwam op het juiste moment voor mij. Mijn 'bullshit detector' was gisteravond en vanmorgen ernstig in actie. Ik droomde er zelfs van.
    En dan ben ik nog ernstig aan het denken over de manier waarop ik mijn bullshit naar buiten ga brengen, maar de essentie is natuurlijk: heb ik het lef om volmondig ja te zeggen tegen mijn eigen gevoelens die inderdaad aangeven dat mijn grenzen inmiddels overschreden zijn.
    Ons lijf, althans het mijne, helpt daar dan ook nog eens een handje (ruggetje in dit geval) bij: de alarmbellen zijn dan flink aan het rinkelen.
    Tijd voor actie dus.
    Dank voor dit 'steuntje in de rug'

    Antwoord Annuleer
  • Gast
    Annet Hoeijmans-Boon zondag, 17 juli 2016

    Egbert, wat een helder stuk en uit het leven gegrepen!
    Wat ik herken uit je schrijven is de inerte, richtingloze energie van besluiteloosheid in de gezamenlijk ( energetische) ruimte.
    Oeverloos "praten over", verschuilend achter bullshit-management.
    ( hilarisch boek trouwens wat daarover geschreven is).
    Als je dieper in de stilte ben gezakt... bv tijdens een vakantie.... voel je directer je autonome innerlijke grens, en dat kan een andere zijn dan de functionele grens.
    Ik beschrijf het hier nu in mijn woorden / taalgebruik.
    Ben benieuwd of je dat herkend?

    Antwoord Annuleer
  • Egbert Oldenboom
    Egbert Oldenboom zondag, 17 juli 2016

    Zeker Annet, ik denk dat je het over hetzelfde hebt als ik, goed verwoord. Ik vind je onderscheid tussen functionele en autonome grens ook verhelderend. Ik denk dat het voor velen (mijzelf niet per sé uitgezonderd) zo werkt dat je autonome grens normaal achter je functionele (professionele) grens ligt. Het is niet 'professioneel' om je zo te laten kennen. Na een vakantie kunnen die twee omgedraaid zijn, en ligt je autonmome grens tot je eigen verrassing vóór je professionele grens. Grappig om te merken.

Laat uw reactie achter

Gast
Gast dinsdag, 24 april 2018

Meerwaarde op Facebook