Egbertale

Over zingeving en economie en alles wat daar tussen ligt

  • Home
    Home Hier kunnen alle blogberichten op de hele site gevonden worden.
  • Tags
    Tags Toont een lijst met tags die in de blog gebruikt zijn.
  • Inloggen
    Login Inlogformulier

Ode aan de hondendrol (holy sh*t deel 1)

op
  • Fontgrootte: Groter Kleiner
  • Hits: 252
  • Afdrukken

Vaak gaan mijn blogs over ideeën die bij mij het effect hadden van een eye-opener. Een eye-opener is in feite een inzicht dat je anders naar de wereld laat kijken. Bestaat er ook zoiets als een 'eye-closer', dus het tegengestelde van een eye-opener? Een eye-closer zou dan een gedachte zijn die juist verhindert dat je je openstelt voor nieuwe inzichten.

Ik denk het wel, maar eerst beschrijf ik twee persoonlijke eye-openers. De eerste gaat over de liefde.

Op Netflix is de klassieke film uit 1977 'Annie Hall' van Woody Allen te bekijken. In het begin vertelt de hoofdpersoon Alvy Singer (Woody Allen), dat hij in relaties altijd het gevoel krijgt dat Groucho Marx verwoordde als: ik zou nooit bij een club willen horen die mij als lid accepteert. Relaties lopen bij Alvy (Woody) blijkbaar altijd spaak op het moment dat hij zijn droomvrouw voor zich gewonnen heeft. Als die vrouw hem aardig vindt, dan kan ze toch eigenlijk niet echt een droomvrouw zijn? ‘De tragiek van de liefde’, het thema van deze film.

Ik ken dat gevoel.

Een vriendin vroeg ooit: ‘Vind je het niet bijzonder hoe wij elkaar gevonden hebben?’

Ik, met ‘superieure zelfspot’ : ‘Ach misschien konden we allebei niets beters krijgen.’

Zij, gekwetst: ‘Zie je niet dat je zo niet alleen jezelf naar beneden haalt, maar ook mij?’

Au, dat was een eye-opener. Leer eerst maar eens van jezelf te houden. Dag tragiek van de liefde, dag zelfspot, hallo gezonde opvatting. Deze eye opener was (natuurlijk) de bekende tegeltjeswijsheid dat je niet van een ander kunt houden als je niet van jezelf houdt. Zonder context lijkt dat een cliché, een tegeltjeswijsheid. Iedereen mag dat een cliché vinden, voor mij werd het een heilige waarheid. En dan heilig in de oorspronkelijke betekenis van heilzaam en genezend. Dus Alvy, het probleem is niet relaties, het probleem is jouw tekortschietende zelfliefde.

Holy sh*t. De tweede eye-opener gaat over de hondendrol. Dat inzicht gaat als volgt. Mensen vinden hondendrollen vies ruiken. Honden daarentegen ruiken graag aan hondendrollen. Dat lijkt vreemd omdat zij veel beter schijnen te ruiken dan wij. Waarom zou je als je zo goed kunt ruiken, je neus in een walgelijke hoop steken? Een hond moet wel een pervers vies beest zijn.

Maar zo is het niet voor een hond. Een drol stinkt niet voor een hond, vermoed ik. Juist omdat een hond zo goed kan ruiken, ruikt hij nuances die voor ons mensen niet waarneembaar zijn. Een drol is 'in de neus van de hond' een interessante compositie van geuren.

Ik stel me voor dat de hond een drol besnuffelt zoals wij een muziekstuk luisteren. Een saai deun, een meeslepende symfonie , een bekend of een onbekend liedje. Maar niet als een walgelijke hoop. En omgekeerd: misschien vindt een hond onze muziek een walgelijke herrie. Dat mensen, die zo goed nuances kunnen horen, daar naar luisteren…

Mijn tweede eye opener was:

Als je het vies vindt dat een hond een drol besnuffelt, zegt dat niet per sé iets over hond of drol. Het zegt waarschijnlijk wel iets over je gebrekkig ontwikkelde mensenneus. 

(wordt vervolgd).

Laatst aangepast op

Egbert Oldenboom is onderzoeker, community builder en (sinds 2013) blogger. Hij schrijft over alles wat hem raakt.

  • Gast
    karli maandag, 18 september 2017

    Leuk! Ga door!

  • Gast
    CAH de Waal zondag, 17 september 2017

    Wat betreft de hondedrol: ik denk dat het snuffelen eraan afstamt van de oerhond, nl. de wolf. Die zette met urine + poep zijn territorium af/uit. Met onze huidige "honddichtheid" is het een nutteloos ritueel geworden voor onze honden.
    Vriendelijke groet, Kees de Waal

Laat uw reactie achter

Gast
Gast donderdag, 14 december 2017

Meerwaarde op Facebook