Van de lessen die mij in het leven worden aangeboden, staat omgaan met mensen die niet luisteren maar wel hun oordeel klaar hebben, in de top 10. Qua moeilijkheid dan. Zo had ik laatst een gesprek met iemand over een onderwerp waar we beiden belang bij hebben, maar waarbij we beiden ook tekortschieten in technische kennis. Laten we zeggen dat het over het oprichten van een stichting ging.

Mijn idee was om onze voorstellen eens te laten toetsen door een bevriende notaris.

Ik: ‘Ik heb een vriend, die is notaris en …’

(valt mij in de rede): ‘Dat is geen goed idee om nu al de statuten door jouw vriend te laten opstellen, want we zijn daar nog niet aan toe’

‘Luister even, ik wil alleen vragen of hij met ons mee wil denken’

‘Dan moet je wel vragen of hij binnen een week kan reageren’

‘Dat vraag ik niet zo. Ik kan wel vragen op welke termijn hij daar tijd voor denkt te hebben’

‘Waarom kun je dat niet vragen? Vragen staat vrij’ 

'ik doe dat anders’.

Zo gingen we uit elkaar en dezelfde dag ontving ik een bericht dat, aangezien ik mijn voorstel ‘blijkbaar’ niet aan mijn vriend de notaris wilde sturen, hij de voorstellen aan een ander wilde voorleggen.

Dat geeft mij het gevoel, naast verbazing en boosheid, dat ik niet de moeite waard ben om naar te luisteren. Natuurlijk begrijp ik daarna, dat het feit dat iemand zo selectief luistert, en zo snel conclusies trekt, uiteindelijk niet mijn probleem is. Ik hoef me dat niet aan te trekken. Dat is les één, niet kunnen luisteren is zijn tekortkoming, zijn probleem.

Maar een inzicht dat de laatste tijd bij mij begint te rijpen is dat er nog een andere les achter zit. Misschien dat wat ik ervaar als een vreemde tekortkoming bij anderen, is helemaal geen tekortkoming, maar juist een kwaliteit van mezelf. Bij mensen die niet luisteren grijp ik mis, omdat ik zelf wel kan luisteren en dat onbewust van anderen verwacht. Het is niet hun armoede, het is mijn rijkdom.

Het ontbreken van een vaardigheid bij anderen valt je op en ergert je, want het is toch ‘normaal dat je luistert, meehelpt, voor anderen zorgt’ enfin, vul zelf maar in. Zo normaal is het misschien niet.


Ik denk dat we onze persoonlijke kwaliteiten vaak als ‘normaal’ ervaren en ons er daardoor te weinig van bewust zijn. Onze persoonlijkheid is als een huis, waarin we wel wonen, maar dat we niet echt kennen. We zien niet hoe dat huis van andere huizen verschilt, welke uitstraling het heeft voor anderen, wat de kwaliteiten ervan zijn. Dat klinkt in eerste instantie misschien arrogant of neerbuigend naar anderen, maar ik merk dat als ik er zo naar kijk, dat ik me niet meer slecht of waardeloos voel – omdat ik niet gehoord word – maar juist rijk en waardevol.

Het geeft je ook een heel andere opdracht: het gaat er niet om hoe we omgaan met de tekorten van anderen, maar hoe we ons bewuster worden van onze eigen kwaliteiten. Ik denk dat meer bewustzijn over je persoonlijke kwaliteiten de uitstraling van je persoonlijkheid verandert. We ontsteken het licht in onze woonkamers. We weten dan hoe ons huis gastvrij naar anderen kan zijn, hoe we onderdak kunnen bieden.

Mijn voornemen voor 2017 is daarom niet iets wat ik ga doen of laten, geen activiteit of discipline. Mijn voornemen is te ontdekken wat ik wel ben, maar nog te weinig weet.