De kracht van complimenten
Ouders en kinderen kunnen elkaar soms in een ongezonde greep houden. In mijn omgeving hoor ik regelmatig verhalen van veertigers en vijftigers die ongeveer als volgt gaan.
Ik woon bij mijn moeder in de buurt en ik ga regelmatig bij haar langs. Dan doe ik wat klusjes voor haar, maar ik heb niet het idee dat ze dat waardeert. Als ze al iets zegt, dan heeft ze eigenlijk altijd iets aan te merken. En wat ik dan helemaal ergerlijk vind is hoe ze mijn zus ophemelt. Zij woont verder weg en kan misschien wat minder doen. Maar alles wat ze doet is geweldig, terwijl mijn inspanningen dus helemaal niet gezien worden.
Maar als ik er iets van zeg, dan schiet mijn moeder helemaal in de verdediging. Ze gaat dan bijvoorbeeld vertellen wat ze allemaal wel niet voor mij heeft gedaan. Of hoeveel verdriet ik haar bezorg. Of dat ik geen goede dochter/zoon ben.
Wat in zo’n relatie in feite gebeurt, is dat de partijen elkaar klein houden. Door de wederzijdse kritiek voelen beide partijen zich schuldig of tekortschieten. Je haalt elkaar onderuit, maar dat lijkt de band te versterken. ‘Ach we bedoelen het allebei goed, we kunnen niet met maar ook niet zonder elkaar’.
Om zo’n cirkel van wederzijdse kritiek te doorbreken, is er een eenvoudige maar moeilijke oplossing. Dat is het geven van echte complimenten. Een echt compliment is als je positieve eigenschap van de ander prijst, een kwaliteit die los van jou staat. Een echt compliment is bijvoorbeeld:’ jij bent iemand die heel goed naar anderen kan luisteren’. Of: ‘je hebt zo’n goed gevoel voor humor’.
Een echt compliment is natuurlijk gemeend. Bovendien is een compliment pas een echt cadeau, een echte gift, als het ‘los’ van jou en jouw behoeftes staat. Dat betekent dat een compliment iets over de ontvanger zegt, en juist niet iets over de gever. Dus als ik zeg: 'ik vind dat je altijd zo goed naar mij luistert', is dat een aardige opmerking. Maar is het een echt compliment? Niet zo als ik het hier bedoel, het is namelijk gekoppeld aan een behoefte van mij, namelijk dat er iemand naar mij luistert.
-
dinsdag, 09 december 2014
Interessante aanvulling Karen! Inderdaad denk ik dat er situaties zijn waarin complimenten niet echt bijdragen aan de onafhankelijkheid van de ontvanger. Ik denk dan bijv. aan hoe sommige vriendinnen (ik zie het vooral bij vrouwen) elkaar complimentjes geven, maar dat is dan meer om de sociale machine te smeren. Het is een soort ruilen en niet dus niet geven. Ik denk dat een echt compliment wel bijdraagt, maar dat vereist dat de gever de ontvanger 'ziet'. En dat kan alleen als de gever zijn/haar egocentrische bril afzet. Daarom is het voor de gever minstens zo belangrijk om een echt compliment te kunnen geven.
-
zaterdag, 06 december 2014
Inderdaad Gosse, het onderwijs zou een mooie rol kunnen spelen... maar ik denk dat ook onderwijzers helaas meestal niet in staat zijn om echt de kwaliteiten van verschillende kinderen te zien. Dus die zouden eerst 'bijgeschoold' moeten worden (veel complimenten ontvangen!). Degenen die dat wel kunnen, dwz een meester of juf, een leraar die jou 'zag' herinner je je meestal je hele leven...

Complimenten zijn natuurlijk heerlijk om te krijgen. Of je nou egocentrisch, egoïstisch of wat dan ook bent. Ben het alleen niet met je eens dat de ontvanger van een compliment minder afhankelijk wordt. Integendeel, mensen die hengelen naar complimentjes zijn juist zeer egocentrisch (of egoïstisch). Ze hebben complimenten nodig om hun ego te strelen. Ik geloof dat mensen persoonlijk groeien als ze minder complimenten van anderen nodig hebben en juist in staat zijn om zichzelf complimenten te geven als dat relevant is. Ik ben ook een voorstander van meer complimenten, maar dat is omdat de wereld er dan mooier uitziet. Het contact tussen mensen verloopt gewoon veel prettiger! Vooral Amerikanen zijn er zo ontzettend goed in. Een verademing om mee te werken.