Metoo: grenzen en macht - Grensbesef
Je kunt een CEO van een onderneming zijn, en ervoor kiezen heel weinig macht te hebben, door je medewerkers veel vrijheid en beslissingsbevoegdheid te geven. Je kunt een castingbureau zijn en niet streven naar een monopoliepositie. Het streven naar een monopoliepositie is een keuze, ik denk in eerste instantie van een persoon. En de psychologische structuur van een persoonlijkheid bepaalt in mijn ogen of macht een belangrijk persoonlijk doel is.
Ik kan het niet bewijzen, maar ik heb de intuïtie dat het streven naar een macht en een monopolie positie psychologisch samenhangt met een gebrek aan grensbesef en dat het gebrek aan grensbesef eigenlijk meer fundamenteel is dan de machtsbehoefte.
Met een gebrek aan grensbesef bedoel ik dat je niet aanvoelt wanneer anderen over jouw grenzen gaan, en ook niet wanneer jij over andermans grenzen gaat. Een voorbeeld van grensoverschrijdend gedrag is een ander vernederen, omdat je zelf niet goed in je vel zit. Dit gebeurt in gezinnen regelmatig als de ouders van grenzen geen benul hebben. En niet zelden heb je dan een pikorde, waarin vrouwen en de jongsten onderaan bungelen.
Een gebrek aan psychologische grenzen in een gezin geeft het gevoel dat je een speelbal bent, dat alles en iedereen jou kan manipuleren en beïnvloeden en dat voelt onveilig. Dit leidt waarschijnlijk tot een grote behoefte aan autonomie. Een goed antwoord op deze behoefte is het vaststellen van grenzen. Een minder goed antwoord op die behoefte aan autonomie is het verlangen naar heerschappij, naar de beheersing van situaties en van anderen, met andere woorden: macht.
(klik hieronder op next>> voor het vervolg van dit blog)

Klopt Egbert, uit onderzoek door dramatherapeuten die in TBS klinieken werken, blijkt 95 procent van de daders zelf slachtoffer van een vorm van (seksueel )geweld en bij hetsenonderzoek is het centrum waar veiligheid en autonomie zitten, veel minder ontwikkeld.